I każdy zostanie dr House'em

Wiecie jak to jest, my Polacy, wszyscy (no prawie) jesteśmy lekarzami-amatorami, na spotkaniach towarzyskich (no może w określonej grupie wiekowej) ulubiony temat to perypetie Polaka-szaraka ze służbą zdrowia, omawianie katalogu dolegliwości, lista rankingowa lekarzy, omówienie terapii, domowe porady, etc. A teraz jeszcze Dr. House. Super skomplikowane dolegliwości, karkołomne diagnozy i oczywiście same szczęśliwe happy endy. No i na koniec ta białaczka. My z Honeyusią stajemy się powoli specjalistami od patologii komórek krwi, analitykami morfologicznymi, znamy ultra-skomplikowane nazwy leków (merkaptopuryna, daunorubicyna, kortykosteroidy, etc). Myślę, że ludzkość zmierza ku zagładzie, zagładzie przez zatrucie lekami, przez rozdeptanie w kolejce do gabinetu lekarskiego, przez urojenie multi-chorób. I żyjemy w fikcyjnym poczuciu bezpieczeństwa, bo przecież każdy jest trochę lekarzem, bo ciocia Zosia zna fantastycznego fachowca od trzustki, a przychodnia jest tuż za rogiem i na pewno gdzieś spotkamy jakiegoś Dr. House'a. Eeeee... o czym to ja miałem pisać. Nie pamiętam.

A tymczasem u Lenki bez zmian - czyli dobrze, a nawet jakby coraz lepiej (przynajmniej jeżeli chodzi o intensywność reakcji na otoczenie, komunikację i ogólne samopoucie), więc my też patrzymy jaśniej w inter-subiektywną krtótko-terminową teraźniejszą przyszłość. Może sie uda? Tfu, tfu (jak zwykle pozdrowienia dla Lipowej Doliny:), przynajmniej do jutra kiedy idziemy na kontrolną morfologię. Zobaczymy co tam we krwi jutro zapiszczy. Miejmy nadzieję, że hematopoeza (kolejne skomplikowany, mądry termin medyczny z mojego repertuaru) odpaliła i jutro zobaczymy przynajmniej 2 tys. granulcytów. Wtedy poczujemy się naprawdę lepiej. Tymczasem chuchamy, ściskamy kciuki, zaklinamy rzeczywistość i programujemy się na sukces. Trzeba zbudować zapas komórek krwi na kolejne chemie. To nam pozwoli trzymać się jak najdłużej jak najdalej od szpitala.

No i gastrofaza w pełni - dla zobrazowania zdjęcie przed (sterydami)



i po