Alberto Tomba urodził się w Rytrze

Rytro, mała senna wioska nieopodal Nowego Sącza, nigdy nie spodziewała się, że na jej stokach dla początkujących, na wyciągu zwanym „Stonogą”, w innych kręgach po prostu taśmą, urodzi się kiedyś światowej (ba, galaktycznej) sławy talent narciarski, który przewróci do góry nogami układem sił w światowym narciarstwie alpejskim i zakończy okres hegemonii w tej dyscyplinie krajów alpejsko-skandynawskich. Bo właśnie dzisiaj, pierwszą lekcję z instruktorem, na Ryterskim stoku odbyła właśnie ona, niepozorna ale wielkiego serca, waleczna i uparta, bezzębna ale kąsająca jak dziki dzik, szybsza od wiatru (nie bez kozery tak nazywa się jej matka) i ostrzejsza od kałamarnicy ciechanowskiej, Lena „The Fighter” Błasiak vel Wiatr. Było bombowo. Lena nawiązała doskonałą relację z instruktorem Józkiem, bogato s nim wymieniała myśli i słowa, w międzyczasie wykonując piękne szusy po stoku, na którym ledwo można się rozpędzić. Plan jest ambitny. Za dwa dni ma zjechać, z którymś z rodziców, z dużej góry (nachylenie a’la Nosal – jest naprawdę ostro). Specjalnie na tę okazję, jedno z rodziców, ma zamiar (będzie musiało??) wsiąść po kilkunastu latach przerwy, na narty. Tego się lekko (mocno?) obawiamy. Ja skończyłem swoją przygodę z nartami na ostro-gigantowych, zawodniczych nartach dł. 2.05m. Teraz nikt o takich nartach już prawie nie słyszał. Ania skończyła z nartami jeszcze wcześniej. Niektórzy mówią, że jeżdżenia na nartach (jak również jazdy na rowerze i pływania) się nigdy nie zapomina. Mam poważne wątpliwości. No ale cóż, trzeba będzie spróbować. PO tylu latach snowboardu to zawsze jakieś urozmaicenie. Oby nie skończyło się toboganem.

A tak w ogóle, to jest tutaj ultra-przyjemnie i freestyle’owo. Dzieciaki biegają po całym pensjonacie w galopujących stadach, nasze dziewczyny wśród nich. Matyldę, z racji jej solo występów wokalnych na stołówce i w karczmie (kolędy, Kaczka Dziwaczka, Na Wojtusia) znają już wszyscy wczasowicze (dzisiaj byliśmy świadkami sytuacji kiedy jakaś ekipa, wracająca ze stoku ok. 19:00, otrzepując się ze śniegu, zobaczywszy naszą córkę krzyczy „Cześć Matylda!!”). Właśnie Ania zakończyła 3-minutową sesję kołysanek. Lena odpadła w trakcie, Matylda zaraz potem. Taka jest siła wysiłku na świeżym, górskimk powietrzu. Oby tak dalej. Wydaje mi się, że każdy dzień obcowania z takim czystym, górskim otoczeniem to kilka jednostek mocy więcej dla Leny. naprawdę jej się tu podoba. I o to nam chodziło! I wygląda, że jest w doskonałej formie, pochłania monstrualne obiady, biega, szaleje, uśmiecha się = mamy wszystko to czego oczekiwaliśmy. I tego się trzymamy do soboty!!