I dobrze i nie dobrze czyli never ending huśtawka trwa

No bo to jest proszę Państwa tak. Dzisiaj byliśmy z Leną na kontrolnej morfologii. Wyniki bomba! Leukocyty ponad 4 tys., granulocyty 2,4 tys., hemoglobina 10, płytki 360 tys. – zdrowe dziecko! Ci z Was, którzy kojarzą wyniki morfologii jakie nam się zdarzały w toku tej epopei, wiedzą, że faktycznie słupki przebijają sufit. Ale z drugiej strony, tak dużo leukocytów (czyli białych krwinek) może nieść ze sobą ryzyko, że wśród nich czają się również białe krwinki buntownicy (posługując się nomenklaturą z filmu „Było sobie życie”, w którym białaczka jest jakże obrazowo nazwana buntem białych krwinek) – czyli blasty nowotworowe. W związku z tym, z punktu widzenia terapii, tak wspaniały, wysoki poziom leukocytów nie jest poziomem pożądanym i dlatego należy ten poziom trochę równać w dół. W związku z tym zaordynowano Lenie zwiększenie o 50% dawki chemikaliów. Dawka jaką brała przez jej zwiększeniem już przeraża (babcia lekarz mówi, że takie dawki dostają jej dorośli pacjenci), a teraz jeszcze o połowę więcej! Ile ten malutki organizm musi znieść – nawet nie staram się sobie wyobrazić jaką minę mają jej organy wewnętrzne po przewaleniu się przez Lenki ciało takiej tablicy Mendelejewa. No ale cóż, mus to mus i jedziemy!

Niestety, w ramach współ-jednoczesnej sinusoidy górek i dołków/plusów i minusów/radości i smutków pojawił się również cień dołka – Lena złapała jakiś beznadziejny katar. Pociąga nosem, w nosie gil, pokichuje i teraz w nocy nawet pokasłuje. Oby nic poważniejszego się z tego nie wykluło. Chuch, dmuch, fluidy buch, energy booster, tera-mega-waty energii, kciukościski w stronę Leny i temat będzie załatwiony.